سیمبکسلهای فولادی 6x36 و 6x37 هر دو از شش استرند (رشته) اصلی تشکیل شدهاند که هر استرند شامل تعدادی مفتول فولادی است.
تفاوت اصلی در تعداد و چیدمان این مفتولها در هر استرند است. در ساختار
6x36 معمولاً 36 مفتول در هر استرند وجود دارد که در آرایشهایی مانند
1+7+7+14 یا 1+6+12+17 قرار میگیرند، در حالی که در نوع
6x37 تعداد مفتولها کمی بیشتر بوده و معمولاً شامل 37 مفتول با توزیع یکنواختتر است.
این اختلاف ظاهراً کوچک، باعث تفاوت قابل توجهی در ویژگیهای مکانیکی، مقاومت به سایش و انعطافپذیری دو ساختار میشود.
افزایش تعداد مفتولها در ساختار 6x37 سبب افزایش انعطافپذیری و نرمی سیمبکسل میشود،
زیرا مفتولهای نازکتر در برابر خم شدن مقاومت کمتری دارند.
در مقابل، ساختار 6x36 با مفتولهای ضخیمتر در برابر سایش سطحی و شکستگی مقاومتر است.
بهصورت عددی، در شرایطی که شعاع خمش کمتر از 20 برابر قطر سیم است، مدل 6x37 عملکرد بهتری دارد،
اما برای سیستمهای جرثقیلی، بالابرهای سنگین یا محیطهای دارای سایش زیاد،
6x36 گزینهای بادوامتر و ایمنتر محسوب میشود.
انتخاب بین ساختارهای 6x36 و 6x37 باید بر اساس شرایط کاری،
نوع بارگذاری، میزان خمش و نیاز به انعطاف انجام شود.
سیم بکسل 6x36 معمولاً در صنایع معدنی، جرثقیلهای برجی و تجهیزات بالابری با بارهای سنگین استفاده میشود
که مقاومت در برابر سایش و خستگی فلزی اهمیت دارد.
در مقابل، نوع 6x37 برای کاربردهای سبکتر، آسانسورها و سیستمهای کنترلی که نیاز به انعطاف بالا دارند، مناسبتر است.
همچنین مطابق تحقیقات وبسایت نانوتجارت، در انتخاب نهایی باید نوع مغزی (نظیر IWRC یا FC) نیز
در نظر گرفته شود تا تعادل بهینهای میان دوام، انعطاف و ایمنی برقرار گردد.
